Na początku chcę zaznaczyć, że najbardziej użyteczne są świecące klawiatury z najwyższej półki, ponieważ posiadają pełną konfigurację podświetlenia. Tańsze modele, które pozbawione są możliwości ustawienia światła pojedynczych klawiszy na niewiele nam się zdadzą i należy je traktować tylko jako ładną ozdobę. Oczywiście kwestią dyskusyjną jest dla kogo ładną, dla tego ładną, bo nie każdemu musi się podobać taki wystrój pokoju. Jednak modele z indywidualnymi ustawieniami klawiszy można wykorzystać w dużo bardziej kreatywny sposób niż włączanie i wyłączanie całego podświetlenia klawiatury i podziwiania naszej kociej umiejętności pisania w ciemności.

Moc pojedynczego klawisza

Niestandardowe podświetlenia klawiszy można wykorzystać do pracy w programach użytkowych i przede wszystkim w grach. Nie bez powodu montuje się je w klawiaturach dla graczy. Chociaż era minimalizmu sterowania trwa w najlepsze – w grach głównie używamy tych samych przycisków, a ich liczba nie przekracza 12 – to i tak trudno się połapać, który klawisz wykorzystywany jest w grze, a który nie. Właśnie tutaj przydaje się podświetlenie klawiszy. Podświetlimy tylko użyteczne klawisze.

Założę się, że w grach w które gramy, nie znamy większości map sterowania. Skoro tak, to czy wygaszenie (dosłownie) klawiszy, których się nie używa byłoby przydatne? Na pewno. A podświetlenie tych używanych skłoniłoby nas do sprawdzenia za co one odpowiadają i być może używalibyśmy ich znacznie częściej. Ostatnio grając w RTS-owego Warhammera miałem problem z przypomnieniem sobie, który klawisz do czego służył, co skłoniło mnie do przestudiowania całej klawiszologii. Dzięki odpowiedniemu podświetleniu poszłoby mi to znacznie sprawniej. Jednak zanim podam konkretniejsze przykłady najpierw wytłumaczę jak działają sterowniki klasowych urządzeń peryferyjnych.

Programy służące do konfiguracji drogich klawiatur umożliwiają tworzenie nieskończonej ilości profili. Te profile aktywują się w dwojaki sposób – są wywoływane przez konkretną akcję użytkownika, np. po wciśnięciu wybranego przycisku lub jeszcze łatwiej, po odpaleniu danej aplikacji. Program  konfiguracyjny sprawdza czy aktualnie używana aplikacja jest skojarzona z konkretnym profilem i jeżeli tak, to go aktywuje. Takie mechanizmy sprawiają, że używając przeglądarki internetowej, Worda czy grając w Counter-Strike’a będziemy mieli zupełnie inne ustawienia. Jest to bardzo wygodne i ma nieskończnie wiele zastosowań.

Odkrywamy magię Worda i RPG-ów

Okej, to na razie tyle teorii, czas pokazać jak to może działać w praktyce. Tworzymy nowy profil odpowiedzialny za korzystanie z programu Microsoft Word. Edytor tekstu ma tyle wspaniałych skrótów klawiszowych, że nie ma wielu osób, która znałaby je wszystkie. Właśnie aby ułatwić pracę, zaznaczamy sobie innymi kolorami te najciekawsze. Podstawowy profil nie będzie się wyróżniać niczym szczególnym, bo i po co, ten ma służyć tylko do wpisywania liter. Za to ważniejszy będzie drugi, który będzie aktywowany po wciśnięciu klawisza CTRL. To sprawi, że na inny kolor podświetlą się wszystkie przyciski odpowiadające za funkcje i np. na żółto pokolorujemy te związane z pogrubianiem (ctrl+b), podkreślaniem (ctrl+u) i pochylaniem tekstu (ctrl+i), na niebiesko oznaczymy wyrównywanie tekstu do krawędzi ekranu (ctrl+e), na czerwono funkcje programu np. zapis (ctrl+s), odczyt (ctrl+o) itp. Widzicie już tę magię? A najlepsze, że to wszystko zniknie po puszczeniu CTRL-a, bo wtedy klawiatura wróci do podstawowego profilu Worda. Genialne.

Ustawienie klawiatury przeznaczone
dla graczy Counter-Strike’a.

Natomiast gry to już całkiem inna para kaloszy. Tutaj już samo tworzenie makr sprawia, że możemy się pogubić z tym za co odpowiada dany klawisz. Klawisze Quick Save’a i Quick Load’u w zależności od twórców, często ustawiane są w zupełnie innych miejscach. Warto sporządzić sobie taką uniwersalną mapę kolorów by móc oznaczyć kolorem klawisze w zależności od ich przeznaczenia. Dlatego z klawiaturą umożliwiającą kolorowanie klawiszy, Quick Save’y w każdej grze mogą być tego samego koloru, niezależnie czy będzie to klawisz F4, F5 czy F9. Szybkie spojrzenie na klawiaturę rozwieje nam wszelkie wątpliwości. A co jeżeli potrzebujemy na gwałt użyć mikstury życia lub many? Szukamy przycisków oznaczonych np. kolorem czerwonym (HP) i niebieskim (MP). Mamy uniwersalne ustawiania i już nigdy się nie pomylimy.

Jeden schemat podświetlania, mniej pomyłek

W grach RPG ten koncept da się jeszcze lepiej rozwinąć. Przypuśćmy, że w jakiegoś RPG-a nie graliśmy dłuższy okres czasu i nie pamiętamy umiejętności naszego bohatera. Wtedy kolorujemy wszystkie ataki na czerwono, defensywne buffy na żółto, leczenie na niebiesko, pułapki na zielono i dzięki takiemu schematowi żadna gra nie wprowadzi nas w stan dezorientacji. Siadamy do długo nieogrywanego tytułu i mniej więcej wiemy czego się spodziewać po danym przycisku.

Dlatego zawsze dziwiło mnie to, że tematyczne nakładki takie jak Zboard (np. do Guild Wars) czy własnoręczne pomalowanie klawiatury (Counter-Strike) powodują zachwyt wśród graczy, a kolorowanie diod LED już uznawane za zbędny gadżet. Z drugiej strony, może ma to związek z ceną, ponieważ kupno takiego Razera Blackwidow Chroma wiąże się z wydaniem ponad 600 zł, corsairy są jeszcze droższe, a Logitech G910 Orion Spark choć nie trafił jeszcze do Polski, to nie zapowiada się, że będzie konkurować cenami. To na pewno boli, jednak jeżeli ktoś ma pieniądze na inwestycję w taką klawiaturę, to po odpowiedniej konfiguracji na pewno nie będzie żałował zakupu. Z mojego punktu widzenia kolorowe LED-y mają sens.

The post Po co komu świecąca klawiatura? Ułatwia życie appeared first on FLAMEMAN.

Od dłuższego czasu śledzę projekt Tobii EyeX, który dąży do tego, aby ludzki wzrok był bardziej interaktywny, co spowoduje większą immersję ze sztuczną rzeczywistością. Gdy dowiedziałem się, że rozpoczęto współpracę ze Steelseries pomyślałem o sprzęcie dedykowanym dla profesjonalnych graczy. Tak się też stało, jednak zaprezentowany przez nich Setry Eye Tracker to nie to czego oczekiwałem.

Możliwości SteelSeries Sentry Eye Trackera na razie nie powalają.

Gadżet dla streamerów i analityków

Steelseries Sentry Eye Tracker został przedstawiony jako urządzenie wyświetlające na ekranie głupie kółko podążające za naszym wzrokiem. Specjalna aplikacja sporządza heatmapę punktów, w które najczęściej patrzyliśmy i po skończonej sesji możemy przeanalizować nasze błędy. Narzędzie na pewno przydatne profesjonalnym graczom. Jednak o ile w wyrabianiu dobrych nawyków Sentry Eye Tracker ma sens, to dla streamerów jest dość dziwnym udogodnieniem zakrawającym o hipsterstwo.

Postawmy się na miejscu widza, który ogląda strumieniowaną rozgrywkę. Jego wzrok najczęściej podąża za kursorem i śledzi wszystkie akcje wykonane przez streamera. To dość logiczne, ponieważ kursor myszki jest najczęściej ruszającym się obiektem na ekranie. Teraz wprowadźmy do tego okrąg Sentry Eye. To tak jakby dodać do ekranu drugi kursor, który rusza się niezależnie od tego pierwszego. Powstaje chaos podczas, którego nie wiadomo na co patrzeć. Owszem, jeżeli widz nauczy się wybierać, które akcje są ważniejsze to na pewno poradzi sobie z przeskakiwaniem pomiędzy dwoma niezwykle ruchliwymi punktami. Jednak co z faktem, że ludzki wzrok często będzie się skupiał na akcji jednocześnie zmniejszając jej widoczność  zasłaniając ją kolorowym kółkiem? To będzie irytować, a nie widzę na to lekarstwa.

To jeszcze nie to, czekam na więcej

Z podanych powyżej powodów produkt od Steelseries na razie sobie odpuszczam i dalej śledzę rozwój Tobii EyeX z nadzieją, że skomponują takie sterowniki, które pokażą pełnię możliwości tej technologii. Nie wymagam dużo. Wspomaganie myszy, to najbardziej pożądana przeze mnie opcja. Przykładowo, po ekranie śmigają sobie dwa kursory (nie wielkie kółka), jeden od myszy, drugi to mój wzrok. W pewnym momencie coś się pojawia na ekranie, a ja zamiast machać myszką przyciskam przycisk MOUSE4 (bo one i tak zazwyczaj nie mają mądrego zastosowania w grach) i kursor myszy z podwójną szybkością kieruje się w stronę kursora mojego wzroku. Ewentualnie może się tam teleportować i po szybki ponownym wciśnięciu przycisku anuluje akcję wracając do punktu z którego zaczynaliśmy. To miałoby sens, ale i tak irytowałoby widzów transmisji gier.

Jednak moje wymagania to najprostsza potrzeba biorąc pod uwagę, co z urządzeniem chcą zrobić projektanci Tobii. Ci panowie chcą by postaci reagowały na wzrok gracza. Po dłuższej chwili wpatrzenia, to one inicjowałyby rozmowę z bohaterem, a nie czekały na wciśnięcie przycisku akcji. Dodatkowo wzrok miałby stać się zapasowym celownikiem w momencie, gdy wykonujemy już jakąś akcję. Podczas strzelania przed siebie, drugą ręką moglibyśmy wyciągnąć granat i rzucić go w pożądanym przez nas kierunku bez potrzeby zmiany broni, a nawet przerywania ostrzału. Wow!

Ostatnie ciekawe rozwiązanie, które przychodzi mi do głowy, to sterowanie kamerą. Wyobraźmy sobie, że gramy w jakąś Mobę, gdzie ciągle musimy iść na ustępstwo czy sterujemy kamerą czy klikamy myszą. Wprawiony gracz nie ma z tym problemu, jednak umożliwienie graczowi kontroli rzutem izometrycznym poprzez patrzenie na krawędzie byłoby bardzo wygodne. Znam ludzi, którzy ruch kamery bindują na klawiaturze, bo nie musieć biegać myszą po krawędziach ekranu. Z takim kontrolerem byłoby to niepotrzebne.

Prezentacja co można zrobić w Unreal Engine 4 za pomocą wzroku.

Steelseries pokazał tylko ułamek możliwości sprzętu Tobii

To co zaprezentował Steelseries jest dalekie od ideału i wygląda tak, jakby firma nie chciała czekać dłużej na rozwój technologii Tobii, a wydała produkt z okrojoną użytecznością już dziś. Przecież te trzy kamerki zamknięte w jednym urządzeniu chyba nie różnią się zbytnio od sprzętu Tobii EyeX i możliwe, że w przyszłości rozszerzą swoje możliwości o te, które ich prezentuje partner w filmach koncepcyjnych. Właśnie dlatego patrząc na Sentry Eye Tracker czuję niesmak w ustach. Produkt mógł być czyś więcej niż zwykłym analizatorem generującym heatmapy, a jego rola została sprowadzona do tej podstawowej funkcji. Jednak wierzę, że ludzkie oko może stać się kontrolerem koegzystującym wraz z myszą i touchpadem.

The post Ludzkie oko jako kontroler appeared first on FLAMEMAN.

Przed końcem 2014 roku przysiadłem do Duolingo i postanowiłem przejechać od początku do końca kurs angielskiego. Takie tam ostatnie wyzwanie w mijającym roku. Przyznam szczerze, że nie przypuszczałem, że będzie ono tak męczące, ale mu podołałem. Jako że angielski całkiem dobrze ogarniam, to nie sprawił mi on większych problemów. Jednak nie sądziłem, że serwis oferuje aż tak dużo lekcji. Chciałem po prostu odświeżyć szkolną wiedzę i sprawdzić jakość tego narzędzia przed poważniejszym rozpoczęciem kursów innych języków. Po całym tym zdarzeniu z ręką na sercu mogę stwierdzić – kurs Duolingo oceniam bardzo dobrze… ale nie zastąpi on pracy z prawdziwym nauczycielem.

Dobre metody nauki i gamifikacja

Choć aplikacja od połowy kursu ciągle informuje nas ile tekstu w obcym języku potrafimy już zrozumieć, a ostatecznie licznik ten staje w okolicach 70%, to śmiem twierdzić, że przedstawiany wyznacznik jest mocno naciągany. Bez ogromnej bazy słownictwa tak się nie da, a aplikacja uczy nas tylko podstaw. Jednak różnorodność zadań do wykonania, które nie zawsze polegają na nauce konkretnego schematu i odtworzeniu go z pamięci jest imponująca. Tłumaczymy z polskiego na angielski i odwrotnie za pomocą testów jednokrotnego wyboru, rozsypanki wyrazowej, powtórzenia lub powiedzenia zdania do mikrofonu, a także ręcznego wpisywania całego zwrotu. Program podaje nam zadania w formie tekstu napisanym w innym języku lub przycisku służącym do odsłuchu nagranych wypowiedzi. Miksując te wszystkie opcje wachlarz zadań staje się naprawdę duży.

Na początku kursu obieramy cel dzienny, który musimy osiągnąć by program zaliczył nam naukę jako owocną (standardowo są to dwie lekcje) i informuje ile dni z rzędu już się uczymy. To całkiem niezła motywacja, ponieważ każdy dzień wolny powoduje reset licznika i musimy zaczynać od nowa. Jednak najlepszą sprawą są mechanizmy znane z gier RPG – punkty i poziomy doświadczenia. Sprawiają, że nauka z zieloną sową staje się areną walki o jak najlepszy wynik. Każdy uczeń leveluje i zbiera punkty doświadczenia, które wyświetlają się na jego profilu. A kto nie lubi być na topie w rankingach tygodniowych miesięcznych czy ogólnych wyprzedzając swoich przyjaciół?  Wysoki poziom zawsze budzi respekt wśród nowicjuszy, a zdrowa rywalizacja świetnie motywuje do nauki i sprawia, że czuję się jakbym grał w grę MMORPG. Ot, taka dodatkowa frajda.

Wady i zalety nauki z zieloną sową

Duolingo nauczy nas zasady tworzenia zdań, podstawowych słówek, liźniemy nawet korzystania z czasów i wymowy. Jednak największą wartością serwisu jest podanie na tacy przydatnych w życiu zwrotów oraz wymaganie od ucznia kreatywnego myślenia, pytając o podobne rzeczy z perspektyw różnych osób. To sprawia, że nauka zdań na pamięć nie jest skuteczną metodą (w przeciwieństwie do Memrise), ponieważ konstrukcja gramatyczna dla „I”, „he” czy „we” w wielu przypadkach jest kompletnie różna. Więc jeżeli nie ruszymy głową, to nauka będzie bardzo nieefektywna.

Dużą wadą Duolingo jest brak merytorycznego wprowadzenia do lekcji. Większość zasad uczymy się w locie na zasadzie dedukcji. To i dobrze, i źle, ponieważ nie zawsze można wszystko pojąć od razu i dojście do sedna problemu trochę nam zajmie. Na szczęście dobrze rozbudowany system wykrywania błędu często tłumaczy nam co zrobiliśmy źle, więc nie ma tragedii pod tym względem.

Najbardziej irytującym niedociągnięciem jest to, że o ile w początkowych lekcjach indywidualne interpretowanie zdań jest dość dobrze przeprowadzone, to w ostatnich etapach nauki program często wypomni nam, że nie o takie „You” mu chodziło i trzeba zgadnąć czy to ma być „ty” czy „wy”. Z drugiej strony, śmieszną sprawą jest również to, że lekcje uczące wykorzystywania wyrażenia „going to” może zaliczyć wpisując formuły w Future Simple, a sam program w ogóle nie akcentuje ich odmienności. Przykładowo „zadzwonimy do ciebie” można napisać zamiennie „we are going to call you” lub „we will call you”, co podczas nauki czasu przyszłego złożonego jest kuriozalne.

Równie dobrze można napsioczyć na system wykrywania mowy, który często ucina wypowiedziane przez nas zdania. Aczkolwiek już samo wprowadzenie go jest na tyle genialnym pomysłem, że można wybaczyć mu jego awaryjność i zadowolić się własną satysfakcją. Zmusza nas do myślenia i próby wypowiedzenia zdania po angielsku, które widzimy napisane po polsku. Nawet jeżeli program coś w połowie utnie, to i tak nasz cel zostanie osiągnięty – przynajmniej próbowaliśmy wypowiedzieć zdanie w języku obcym. Chociaż bardzo irytuje, jeżeli Duolingo dobrze wypowiedziane zdania zaliczy jako błędne. Dlatego jeżeli nie możemy z tym wytrzymać, to tę opcję możemy po prostu wyłączyć. Ja tak zrobiłem.

Czy Duolingo nauczy angielskiego? (Trochę tak)

Trudno jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie. Podstaw rozumienia czytanego tesktu powinniśmy się nauczyć. Gorzej z formułowaniem własnych myśli. Zasób słownictwa jest ogromny, jednak na pewno nie na tyle duży by czuć się pewnie po skończeniu kursu. Świetną sprawą jest grupowanie lekcji nie tylko ze względu na gramatykę i kategorie tematyczne, ponieważ wtedy uczymy się podobnych zwrotów, które przydadzą się w konkretnych sytuacjach. Każdy kolejny etap nawiązuje swoim słownictwem do poprzednich lekcji, więc nie zdziwmy się, jeżeli podczas zaliczania „ludzi” odświeżymy „zawody”, a aplikacja zechce nas o tym poinformować. W końcu to logiczne, że wykorzystujemy wiedzę, której nauczyliśmy się już wcześniej.

Do kursu podchodziłem, żeby dowiedzieć się czy warto wykorzystywać Duolingo do nauki innych języków. Mimo kilku wad, to program nie odrzucił mnie od siebie, więc test zalicza pozytywnie. Podchodzę do niego z nadzieją, że innych języków zdoła mnie nauczyć w podobnym stopniu zaawansowania,  co język angielski. Jednak nie zakładam, że po ich kursach nauczę się płynnie porozumiewać w innych językach. Wy też nie powinniście tego zakładać, aczkolwiek dla mnie jest to najlepsze darmowe narzędzie do nauki podstaw. Czy warto? Odpowiadam, że naukę z zieloną sową na pewno warto zacząć już dziś.

The post Przeszedłem Duolingo appeared first on FLAMEMAN.